Ζούμε σε μια εποχή που αν δεν φωτογραφηθεί, αν δεν ποσταριστεί, αν δεν μπει σε story… σχεδόν αμφισβητείται αν όντως έγινε. Ένα δείπνο, διακοπές, ακόμα και μια χαρούμενη στιγμή με φίλους μοιάζει να «επιβεβαιώνεται» μόνο όταν εμφανιστεί στο feed μας. Αλλιώς, ήταν άραγε πραγματική;
Τα social media μάς έμαθαν να ζούμε με το βλέμμα των άλλων και την επιβεβαίωση τους. Δεν αρκεί να απολαύσουμε μια βόλτα, θέλουμε και την ψηφιακή έγκριση ότι όντως τη ζήσαμε. Ένα like λειτουργεί σαν σφραγίδα ύπαρξης. Και κάπως έτσι, η προσωπική μας μνήμη αντικαθίσταται από το αρχείο του Instagram.
Στην πραγματικότητα όμως, υπάρχει κάτι απελευθερωτικό στο να κρατήσεις μια στιγμή μόνο για σένα. Να φας εκείνο το παγωτό χωρίς φωτογραφία να γελάσεις με την παρέα σου χωρίς story. Να ερωτευτείς χωρίς hashtags, γιατί οι στιγμές που δεν ανεβάζουμε, δεν χάνονται∙ συχνά είναι αυτές που μας ανήκουν πιο πολύ.
Η πίεση να μοιραστούμε τα πάντα δεν είναι τυχαία αφού τα social media μάς ωθούν να φτιάχνουμε μια συνεχώς «ενημερωμένη» εκδοχή του εαυτού μας. Όμως, το αληθινό ερώτημα είναι: θέλουμε να ζούμε για το timeline ή για εμάς;
Ναι, οι στιγμές μας υπάρχουν τελικά, ακόμα κι αν δεν τις ανεβάσουμε. Ίσως μάλιστα τότε αποκτούν τη μεγαλύτερη αξία τους. Δεν χρειάζονται φίλτρα, views ή καρδούλες για να είναι αληθινές. Υπάρχουν γιατί τις ζήσαμε. Και αυτό είναι το μόνο που μετράει και καλό είναι να το θυμόμαστε πιο συχνά και να κρατάμε κάτι για εμάς και την παρέα μας και μόνο.
