Hello Stalkers,
Κάθε χρόνο, την Ημέρα της Γυναίκας, τα timelines γεμίζουν με λουλούδια, ευχές και όμορφα quotes. Και ναι, τα λουλούδια είναι όμορφα σε κάθε περίπτωση- και οι ευχές επίσης. Αλλά αν το καλοσκεφτούμε, αυτή η μέρα δεν δημιουργήθηκε για να θυμηθούμε απλώς να πούμε «χρόνια πολλά» στις γυναίκες της ζωής μας.
Δημιουργήθηκε για κάτι πολύ πιο ουσιαστικό.
Για να θυμηθούμε ότι οι γυναίκες έχουν δικαίωμα να υπάρχουν, να μιλούν, να διεκδικούν και —ίσως το πιο σημαντικό— να βάζουν όρια. Γιατί τα όρια δεν είναι αγένεια.
Υπάρχει μια παλιά κοινωνική προσδοκία που λέει ότι οι γυναίκες πρέπει να είναι ευγενικές, διαθέσιμες, υπομονετικές. Να μην χαλάνε το κλίμα. Να μην «υπερβάλλουν». Να μην λένε εύκολα όχι και ό,τι κι αν κάνουν, να το κάνουν με χαμόγελο.
Κάπου εκεί όμως γεννιέται και η εξάντληση.
Γιατί όταν προσπαθείς συνεχώς να είσαι αυτό που περιμένουν οι άλλοι, ξεχνάς να ακούς τι χρειάζεσαι εσύ.
Τα προσωπικά μας όρια— δεν είναι αγένεια αλλά αυτοσεβασμός. Είναι ο τρόπος που λέμε «μέχρι εδώ» χωρίς να χρειάζεται να απολογούμαστε. Το «όχι» είναι ολοκληρωμένη πρόταση.
Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που μαθαίνει μια γυναίκα μεγαλώνοντας είναι ότι το «όχι» δεν χρειάζεται επεξήγηση.
Όχι στη δουλειά που σε εξαντλεί χωρίς αναγνώριση.
Όχι στη σχέση που σε μικραίνει.
Όχι στο σχόλιο που σε κάνει να νιώθεις άβολα.
Όχι στην απαίτηση να είσαι πάντα διαθέσιμη.
Κάθε «όχι» είναι στην πραγματικότητα ένα «ναι» στον εαυτό σου. Και αυτό δεν είναι εγωισμός- είναι υγιές.
Η Ημέρα της Γυναίκας έχει νόημα όταν δεν μένει μόνο στα σύμβολα. Δεν είναι μόνο για εταιρικά posts, για ροζ καμπάνιες ή για λουλούδια στο γραφείο. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ισότητα, ο σεβασμός και η ασφάλεια δεν είναι δεδομένα σε πολλές καθημερινότητες.
Και ότι η πραγματική αλλαγή συμβαίνει στις μικρές καθημερινές στιγμές:
όταν ακούμε μια γυναίκα χωρίς να την διακόπτουμε,
όταν παίρνουμε στα σοβαρά τα όριά της,
όταν δεν θεωρούμε αυτονόητο τον χρόνο, την ενέργεια ή την καλοσύνη της.
Αν υπάρχει κάτι που αξίζει να κρατήσουμε από αυτή τη μέρα, δεν είναι το μπουκέτο που θα μαραθεί σε λίγες μέρες.
Είναι η ιδέα ότι κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα:
να λέει όχι,
να αλλάζει γνώμη,
να προστατεύει τον χρόνο και την ενέργειά της,
να μην εξηγεί τα όριά της σε κανέναν.
Είναι σημαντικό να μη ξεχνάμε τον αγώνα των εργατριών στο εργοστάσιο κλωστουφαντουργίας στην Αμερική που τις έκαψαν ζωντανές επειδή ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας και να μη πέφτουμε θύματα απλά της εμπορευματοποίησης της ημέρας αυτής.
Γιορτάζουμε τις ελευθερίες που έχουμε αποκτήσει με κόπο και όχι απλά ότι είμαστε γυναίκες.
XOXO,
Life Stalkers
