Hello Stalker,
Αν ανοίξεις το Instagram οποιαδήποτε στιγμή μέσα στη μέρα, είναι πολύ πιθανό να δεις την ίδια ιστορία να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά. Όμορφα σπίτια, καλοφτιαγμένα σώματα, χαμογελαστές μαμάδες. Πρωινές ρουτίνες που μοιάζουν βγαλμένες από περιοδικό. Ζωές που φαίνονται τακτοποιημένες, ισορροπημένες και – κυρίως – υπό απόλυτο έλεγχο.
Και κάπου εκεί, χωρίς καν να το καταλάβεις, αρχίζεις να συγκρίνεσαι.
Στην αρχή, όλα μοιάζουν αθώα και σκέφτεσαι:
«Παίρνω ιδέες».
«Εμπνέομαι».
«Ακολουθώ λογαριασμούς που με κάνουν να θέλω να γίνω καλύτερη».
Μόνο που, σιγά σιγά, αυτή η έμπνευση μετατρέπεται σε τεράστια πίεση. Γιατί η εικόνα που βλέπουμε δεν είναι απλώς όμορφη- είναι συνεχής. Και όταν η «τέλεια ζωή» προβάλλεται ασταμάτητα, αρχίζουμε να πιστεύουμε ότι αυτό είναι το φυσιολογικό.
Ότι έτσι πρέπει να είναι. Ότι έτσι πρέπει να είμαστε κι εμείς και αν δεν είμαστε, κάτι πάει λάθος.
Χωρίς να το λέει κανείς ξεκάθαρα, περνάει το μήνυμα ότι:
- πρέπει να τρως σωστά
- πρέπει να γυμνάζεσαι
- πρέπει να είσαι παραγωγική
- πρέπει να φροντίζεις τον εαυτό σου
- πρέπει να είσαι ήρεμη
- πρέπει να τα προλαβαίνεις όλα
Και αν δεν τα καταφέρνεις;
Το πρόβλημα μάλλον είσαι εσύ.
Γιατί στο feed σου φαίνεται πως όλοι οι άλλοι τα καταφέρνουν μια χαρά.
Το Instagram δείχνει στιγμές και όχι ολόκληρες ζωές. Δείχνει το αποτέλεσμα, όχι τη διαδικασία.
Το φωτεινό κομμάτι, όχι το κουρασμένο- Το χαμόγελο, όχι το meltdown που προηγήθηκε.
Κι όμως, εμείς συγκρίνουμε τα παρασκήνιά μας με τα highlights των άλλων.
Και αυτή είναι μια σύγκριση που δεν μπορούμε ποτέ να κερδίσουμε.
Το πιο δύσκολο κομμάτι δεν είναι ότι βλέπουμε μια ωραιοποιημένη πραγματικότητα. Είναι ότι, χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να νιώθουμε ενοχές για τη δική μας.
Ενοχές γιατί:
- δεν έχουμε ενέργεια
- δεν είμαστε πάντα θετικές
- δεν αντέχουμε άλλες ρουτίνες
- δεν τα κάνουμε όλα «σωστά»
Ενοχές γιατί η ζωή μας δεν μοιάζει πάντα αρκετά όμορφη για story. Η πραγματική ζωή όμως δεν είναι content για τα social media.
Η ζωή δεν είναι aesthetic.
Δεν είναι σταθερή και πάντα παραγωγική.
Και σίγουρα δεν χωράει σε τετράγωνα καρέ.
Έχει χάος, ακαταστασία, μέρες που απλώς επιβιώνεις. Και αυτό δεν σημαίνει αποτυχία. Σημαίνει ότι ζεις.
Ίσως δεν χρειάζεται να γίνουμε καλύτερες. Ίσως χρειάζεται να γίνουμε πιο ειλικρινείς.
Όχι απαραίτητα online, αλλά με τον εαυτό μας.
Να αναρωτηθούμε:
- Ποια accounts με κάνουν να νιώθω λίγη;
- Πότε το scrolling με βαραίνει αντί να με εμπνέει;
- Τι θα άλλαζε αν σταματούσα να συγκρίνω;
Γιατί η ευεξία δεν μετριέται σε likes, ούτε σε πρωινές ρουτίνες, ούτε σε τέλεια feeds.
Αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε, είναι αυτό:
η ζωή δεν χρειάζεται να φαίνεται καλή για να είναι ουσιαστική.
Και αν νιώθεις ότι δεν αντέχεις άλλο να κυνηγάς μια εικόνα που δεν σου μοιάζει, ίσως δεν είσαι πίσω. Ίσως απλώς αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά.
Και αυτό, τελικά, είναι ένα πολύ καλό ξεκίνημα.
XOXO,
Mama Stalker
